آخ چه بگا مگای بَرار توونم وا بدن
دونیا که کربلای تو تَره سینه بزن.
می مارَی گفته نوکون، نوگو ،نوشو بازی مِین ، تره بیچاره کونی!
اوو بیسواد بو مَثلن.
اونقدر دَنِستی کی کوجدنَ یان که پیله بُن خوشنَ دست مَرَ خاک خوشنُ سر دوکونن.
ایته بوشو پول پله دونبال به یه جایی فرسه ؛ ای نفر درس بیگیفته مدرک فَکستنی ؛ ایته زن بُبرده زای بُوارده زندگی گوسفندی و هرچی خواستنی.
من بوشوم کیتاب دونبال که جهانُ چاکونم غم مردوم بوخورم تاریخ و منطق بدَنم پهلوان قصه یان بِبَم مره کَف بزنن بیمیرم مردم رَ می قبر سر گول باوُرن .
ولی وقتی که بُموم دونیای گُه بیگیفته بو هرچی که بخندوبوم دونیا میَن وارونَه بو اگه از حقوق زندگی گوییگویه دارُ بیدین هر چی که بخندی بی, تی سرَ آوار کودی.
تویی تنها میان ان همه کوری که اَشن خوشن راه نرد عصای از هم دوزاند .
آخ چه بگا مگای بَرار توونم وابدن دنیا که کربلای تو تَره سینه بزن...
می دیلی بیگیفته ی دَ نِه تی نامُ دوخانُم تو کی گفتی وا بدن زای تو کی گفتی که دَنم.
ای روزی تی سر خوره سنگه که دِ راهی نَری مگسان دور شیرینی د هواداری نَری هر کی خو سر بیگیفتی سر بی کولاه بَنه تو خری که نَنی که دنیا اَنه دنیا اَنه...
آخ چه بگا مگای بَرار تونم وابدن دنیای که کربلای تو تره سینه بزن!
|
