durup düşünmeye zamanın olur mu
yitirmeden anlamaz insan
sevdiklerin yolun sonunda
sarıl her fırsatında o insana
arkasından ağlayan olma
geri getirmez çok ağlasan da
uyur, uyur belki hep yanında
ilk sevgilin kendi solunda
her hatıra asılı duvarında
ömür, ömür sanki bi kara kutuymuş
günü gelince herkesin açılmış
bana sorarsan hep geç kalınmış
güzel günlerimizin bittiğini sanma
belki bir daha böylesi olmaz
ama her bi gün güzel aslında
yakın durmanın zor olduğu ortada
uzak olmak her zaman en kolay
ama en zoru yalnız olunca
durur, durur belki başucunda
annen baban kendi çapında
abin bile kırk yedi yaşında
ömür, ömür sanki bi kara kurutmuş
günü gelince herkesin açılmış
bana sorarsan hep geç kalınmış
hep geç kalınmış
ömür, ömür sanki bi kara kutuymuş
günü gelince herkesin açılmış
ama sorarsan hep geç kalınmış
ömür, ömür sanki bi kara kutuymuş
ama sorarsan hep geç kalınmış
durup düşünmeye zamanın olur mu
yitirmeden anlamaz insan
sevdiklerin yolun sonunda
|
